Bijzondere verhalen van... Een zomerdag op de natuurbegraafplaats
Op een zomerse dag komt de natuurbegraafplaats op allerlei manieren tot leven. Terwijl de natuur volop groeit en bloeit, vinden bezoekers er rust, verbondenheid en ruimte voor bezinning. Sommigen komen om een dierbare te bezoeken, anderen om te wandelen, te genieten van de natuur of even afstand te nemen van de drukte van alledag. Van een vroege ochtend bij de vennen tot een kop koffie bij een geliefde plek: deze vijf verhalen laten zien hoe verschillend een bezoek aan de natuurbegraafplaats kan zijn.
Landgoed Mookerheide – Er even tussenuit…
Veerle de Ridder (l) en Hanneke Huberts verzorgen de marketing en sales op Jachtslot Mookerheide. Een groot deel van hun werk speelt zich af op kantoor, waar ze zich onder meer bezighouden met reserveringen voor partijen en het beheren van de social media. Toch proberen ze daar bewust balans in te houden. Tussendoor nemen ze regelmatig even de tijd om naar buiten te gaan. Dan maken ze bijvoorbeeld een ontspannen rondje door het Parkbos of wandelen ze over de natuurbegraafplaats.
Veerle: ‘Het is fijn om de rust op te zoeken en te genieten van de prachtige natuur die Landgoed Mookerheide te bieden heeft.’
Hanneke: ‘Even weg van de drukte van mails en planningen en nieuwe energie opdoen.’
Natuurbegraafplaats Maashorst – Het broederschap
Ze staan met z’n zessen in het bos. Floris en zijn vrienden. Het broederschap, zoals ze zichzelf zijn gaan noemen. Iedereen met zo’n Peaky Blinders-petje op, een beetje zoals vroeger. Alleen is het nu anders.
Ze zijn hier voor zijn vader.
Hij had de jongens gevraagd of ze nog een keer samen naar hem toe konden. Naar zijn plek op Natuurbegraafplaats Maashorst. Dat voelde belangrijk. Voor hem, maar eigenlijk ook voor hen allemaal.
Zodra ze de natuurbegraafplaats oprijden, voelt Floris het al. Rust. Alsof alles even stiller wordt in mijn hoofd. Thuis is dat anders. Sinds zijn vader er niet meer is, voelt het leeg, maar ook vreemd genoeg niet altijd zwaar. Het besef is er wel, maar het verdriet komt in golven. Soms is het er nauwelijks, en soms ineens wel. Hier, tussen de bomen, komt alles meer op z’n plek.
Als hij hier zo staat met het broederschap, beseft hij ook hoe bijzonder het is dat zij hun ouders nog hebben. Dat is niet vanzelfsprekend. Voor hem was zijn vader alles. Ze hebben zoveel meegemaakt samen. In de weken dat zijn vader in het ziekenhuis lag, waren zijn vrienden er ook. Steeds weer. Dat betekende echt veel voor hem. Hij vertelde dan: “De jongens zijn weer langs geweest.” En zijn vader zei op het laatst: “Bedank ze nog voor alles.”
Ze staan hier nog even stil. Niemand zegt veel. Dat hoeft ook niet. Ze zijn er gewoon. En dat is genoeg.
Natuurbegraafplaats Schoorsveld – Piet
Op het bankje, met zicht op zijn ‘eigen plek’ en fotocamera om de nek, zit Piet.
“Een zomerdag begint voor mij als de zon opkomt. Ik kom altijd te voet naar Schoorsveld en zorg dat ik hier ben tijdens de zonsopgang. Om mij te treffen moet je dus heel vroeg zijn. Ik ben hier zo vroeg vanwege de rust. Het ‘eenzaam zijn maar nooit alleen’. Je beleeft hier van alles. Als ik op het bankje zit aan de vennen steken de reeën gewoon over. Het gaat mij dan ook niet om het fotograferen zelf, maar om het ontvangen van wat Schoorsveld mij te bieden heeft aan natuur.
Ik kom hier al sinds het begin. Met de fotoclub van het IVN fotograferen we al jaren op de natuurbegraafplaats. Alles wat leeft en groeit, is wat mij elke dag weer boeit. De insecten, het gezang van de vogels, de reeën. Er komt af en toe wel eens een vos langs. Op een zomerdag is het aan de vennen één groot feest van waterjuffers en libellen.”
Natuurbegraafplaats Huis ter Heide – Bakkie bij ‘ons mam’
Samen ‘een bakkie doen’ is voor Wendy een waardevolle familietraditie. Elke week ging ze samen met haar broer en zus op bezoek bij ‘pap en mam’, tijdens het laatste halfjaar dat haar moeder nog leefde.
Vorig jaar mei overleed moeder Carla. Het wekelijkse bezoek bleef erin, nu nog alleen bij vader. “In het begin ging het dan veel over ons gezamenlijke verdriet en hoe ieder daar mee omgaat. Samen rouwen.” Inmiddels is dat vaak ‘gewoon bij elkaar zijn’. “Soms hebben we op zo’n dag allemaal behoefte om samen bij mama een bakkie te doen.”
Dan rijdt de hele familie naar Natuurbegraafplaats Huis ter Heide. Op een bankje, zo’n twintig meter van het natuurgraf van Carla, komt dan een thermoskan koffie tevoorschijn. Soms ook een borrel.
“Fijn dat het nu weer lang licht is, zodat we ook ’s avonds lekker kunnen genieten van de rust daar.”
Landgoed Christinalust – Vrijwilligers in het groen
Eigenlijk zijn dit niet echt bezoekers, maar een vast team dat helpt op Landgoed Christinalust.
Stralend staat de groep vrijwilligers van zorginstelling Aveleijn op maandagochtend al te wachten. Zelfs op deze regenachtige dag. Ze helpen ons met het snoeien en schoonhouden van de natuurbegraafplaats.
Bij Aveleijn vinden mensen die wat extra ondersteuning kunnen gebruiken een betekenisvolle plek. Iedereen die ondersteunt op Landgoed Christinalust doet dat omdat zijn of haar hart ligt bij werken in het groen, en dat is te merken. Vol enthousiasme vertelt deze groep over de werkzaamheden van vandaag en hoe ze op hun ronde alweer wat verloren snoeppapiertjes hebben gevonden.
