De ouders van Ine en Riet bereikten allebei een hoge leeftijd: Piet werd 87 jaar, Ann 91 jaar. Piet was altijd duidelijk over zijn wens: hij wilde gecremeerd worden. Ann wist net zo zeker dat ze begraven wilde worden. Alleen waar? “Onze ouders zijn een paar keer verhuisd, van Ospel naar Nederweert-Eind, naar Weert en uiteindelijk naar Someren,” vertelt Riet. Ine vult aan: “Ons mam had door de vele verhuizingen geen vaste plek meer, geen vaste kerk. Dus we vroegen aan haar: wat wil jij dan, als je komt te overlijden?” Ine en Riet vertellen over de plek van hun ouders.
Toen Piet in het verpleeghuis verbleef en zijn afscheid dichtbij kwam, zocht Ine haar moeder op een zondagmiddag op. “Ik was bij haar om te bespreken: en nu? We moesten die middag een keuze maken, want mijn vader kon elk moment overlijden.” Tegen vieren zei Ann dat ze wel eens naar de natuurbegraafplaats wilde gaan kijken, omdat ze daar van alles over gehoord had maar er nog nooit was geweest. “Ik keek op mijn horloge en zei: ‘Mam, nu?’ Ze schrok ervan. Hup, de auto in. Mijn zus een appje gestuurd en we gingen.”
“We kwamen aan op Schoorsveld en ze werd prachtig ontvangen.” Buiten op het terras van de koffiekamer deed ze haar verhaal. “Vanuit het terras keek ze weg en ze voelde al van alles. Toen hoorde ze dat de as van mijn vader bij haar in het natuurgraf mocht. Op dezelfde plek,” zegt Ine. “Er gebeurde zoveel in een halfuurtje. Ze was er helemaal uit.”
Daarna kreeg Ann nog drie jaar om het er met haar kinderen over te hebben. De brochure lag bij haar stoel en ze vertelde iedereen erover. Regelmatig wilde ze terug om te kijken en te zoeken. Een plek aan het water vond ze mooi, maar: “Ik ga niet in het water liggen.” Het Vossenpad lag voor de hand, maar Ann twijfelde. “Ik ben zelf geen Vossen,” zei ze. “Nee mam, jij bent een Hendrix, maar wel altijd met een Vossen getrouwd.”
Ook langs het pad vond Ann het niets. Dan lag ze toch langs de weg? Riet zag in de hoek een bankje. “Ik zei: kom, we gaan daar even zitten. Gewoon voelen.” Op dat bankje zei Ann: “Als ik hier dan zo zit en ik denk: daar komt de zon en ik lig daar aan dat Vossenpad. Dan is het toch eigenlijk helemaal niet zo’n verkeerde plek.” Na haar overlijden kozen de kinderen samen de precieze plek. Aan het Vossenpad.
Ann wilde graag een priester bij haar afscheid. In coronatijd was dat geen vanzelfsprekendheid, maar via de uitvaartverzorger kwam Patrick in beeld. De jonge priester leidde de ceremonie en zegende de plek, zoals Ann dat wilde. Piet ging met haar mee. De zoon van Ine maakte voor hem een urn van hetzelfde hout als Anns kist. Die stond aan het voeteneinde. Om Ann legde Riet de sprei die haar moeder zelf breide, met haar trots uit eigen tuin: een paar grote witte rozen.
“Voor nabestaanden is het zo fijn als je weet wat de wensen zijn en die ook zo kunt invullen,” zegt Ine. En hoe zou hun vader het hebben gevonden: natuurbegraven? “Hij zou dit prima vinden. Bij ons pap moest je niet aankomen met in de tuin werken,” zegt Riet. “Een graf bijhouden, dat vond hij al helemaal niks. Dit is veel beter zo, opgaan in de natuur uiteindelijk.”
Pootjes op het natuurgraf
Vlak bij de plek van hun ouders, in een bosje, slapen ’s nachts reeën. “Toen zagen wij van die pootjes op hun graf, heel grappig om te zien,” vertelt Riet. Een filmpje van een vos met jongen op de natuurbegraafplaats ging de hele familie-app rond. “Dan heb je kippenvel. We komen hier als familie heel graag.” Het doet ook iets met Riet zelf. “Ik wilde altijd gecremeerd worden. Sinds ons pap en mam hier liggen, niet meer. Dit is echt helemaal anders.”
Ook Ine vond hier troost. Haar man overleed in 2014, een jaar voordat Schoorsveld openging. “Ik liep hier en huilde. Het was een plek voor mij waar ik heel veel kon halen. Later mocht ik hier schilderen, bij het water. Dan zag je een stoet voorbijkomen, een fietser, een gezin met een bal. Zo hoort het te zijn. Niet weggestopt en kil.”
De plek van Ann en Piet is zo gekozen dat de familie vanaf het bankje naar hun plek aan het Vossenpad kan kijken. Het bankje waar Ann haar keuze maakte.
