“Bij mijn moeder ging alles op haar eigen manier, ze maakte haar eigen keuzes. Mijn ouders waren bijzondere mensen. Ze hebben ons al die tijd zo opgevoed dat we gewoon door kunnen. Doordat ze er allebei niet meer zijn, weet je dat het leven niet oneindig is. Je moet nu doen wat je wilt en daar niet te lang mee wachten. Je moet je eigen keuzes maken, dat is iets wat mijn beide ouders aan ons hebben doorgegeven. Daar leven we ook naar op dit moment.”
Kelly’s moeder Karina krijg in juni 2022 te horen dat ze uitgezaaide darmkanker heeft. Haar man, Stef, was toen net een jaar overleden. Uiteindelijk komt Karina in december 2024 te overlijden. Kelly vertelt over haar bijzondere moeder.
“Samen met mijn vader genoot mijn moeder erg van de natuur van Luxemburg. De vogeltjes om je heen, de natuur in. Ze was wat meer teruggetrokken dan ons pap, maar wel heel erg zorgzaam. Ze heeft dan ook jarenlang in de ouderzorg gewerkt. De deur stond altijd open, iedereen mocht altijd mee eten. Het eerste wat ze zei toen ze hoorde dat ze uitbehandeld was: “Je zorgt dat je een goede auto hebt voor je gezin en je zorgt dat je lekker op vakantie kan naar Luxemburg. De natuur in.” Dat was iets wat ze heel belangrijk vond, dat was haar wens. Daarom hebben we sinds vorig jaar een seizoensplek in Luxemburg. In Diekirch, de stad van de ezeltjes, dat was haar lievelingsplek.”
“Mijn moeder heeft eigenlijk alles zelf gepland, tot zelfs het regelen van de uitvaart. In detail. Wie er mochten komen, wie er absoluut niet mochten komen. Ze wist heel goed wat ze wilde. Bij papa moest het door corona heel klein terwijl hij veel meer mensen erbij had willen hebben. Voor mijn moeder hoefde dat niet. Ze wilde geen standaard kist. Ze zei: “een rieten mandje zou mooi zijn, want ik heb altijd dingen met riet gedaan”. Al haar wol zat in een rieten mand, ze had een rotanstoel, dat soort dingen. Ze zei zelf: “ik wil geen bloemstukken, dat voelt zo zwaar.” Toen kwam ik met de Bloemenband en dat was wat ze wilde. Mijn kinderen hebben de bloemen in die Bloemenband gestoken tijdens de uitvaart. Zelfs over de hapjes die ze wilde was ze heel duidelijk en ook haar bidprentje was zo geregeld.”
“De fotovoorstelling die hier is afgespeeld heeft mijn zusje van tevoren laten zien. Een van de foto’s was een foto van haar in de ceremonieruimte. Op het moment van haar uitvaart, stond haar kist op die plek. Dat was echt kippenvel. Het beeld van dat ze daar nog stond en nu lag ze daar in haar rieten kist. Ze wist alles van haar uitvaart, behalve mijn tekst. Ik kreeg het niet op papier, maar de dag nadat ze overleden was schreef ik het zo op. In mijn verhaal kwamen de keuzes ook terug en dat ze altijd het beste in iedereen zag. Ze probeerde altijd te achterhalen wat voor iedereen werkt, ook voor de kleinkinderen. Die hebben ook allebei zoiets van: “oma keek verder dan wie je van de buitenkant bent.”. Dat is ook wel de opvoeding geweest: verder kijken en door dingen heen prikken.”
“Op haar verjaardag op 6 september hebben we mijn moeder bijgezet. Op het graf werd één gedenkteken geplaatst met de rock-vingers van papa en ‘Enjoy the silence’ en de roos als tegenhanger daarvan. Samen maakt het één geheel. Ze zou hier heel blij mee zijn geweest. De nieuwe schijf ligt in het midden, iets meer in de zon dan eerst. Maar, mijn kinderen noemen het nog steeds ‘Opa’s bos’, ook al ligt oma er nu bij.”
“Het is zo mooi dat je hier naartoe kunt wanneer je zelf de behoefte voelt. Dat is ook de reden dat ze hier liggen. Mijn moeder zei zelf altijd dat ze het zo bijzonder vond dat ze nog veel berichtjes kreeg van mensen die regelmatig de natuur in gingen om naar papa te gaan. En tegenwoordig gebeurt dat ook voor mama. Hopelijk hebben ze nu rust en zijn ze samen.”
Lees het verhaal over Kelly’s vader Stef hier: Kelly – Natuurbegraven Nederland
