De pensioenplannen waren duidelijk: terug naar het oosten, naar de heuvels en de bossen. Weg uit de Randstad, terug naar Malden, waar Joop en Hans elkaar ooit hadden leren kennen. Hans, bioloog en tuinier in hart en nieren, had al plannen voor een watertuin. Na twintig jaar Den Haag, waar hij bij het Ministerie van Landbouw werkte, lonkte de natuur weer. Ze hadden er nog maar twee maanden van genoten, toen de wereld stilstond.
Met Kerst, kreeg Hans een ernstige epileptische aanval. Joop, van huis uit fysiotherapeut, wist wat hij moest doen. Twee dagen later volgde de diagnose: een ernstige hersentumor. Vier maanden tot anderhalf jaar, zeiden de artsen. Het pensioen kreeg ineens een heel andere wending. Hans, de man die Joop zelf het geschenk van zijn leven noemt, was ongeneeslijk ziek.
Met de wetenschap dat het einde nabij was, begonnen ze na te denken over begraven. Een natuurbegraafplaats sprak hen aan, maar die was destijds alleen in Arnhem. Te ver weg van Malden, de plek waar ze thuishoorden. Daarom kozen ze voor het Kleine Bartholomeuskerkje in Beek, dichterbij huis. Wat de keuze bezegelde waren de oude bomen, de kleinschaligheid en één bijzondere boom: de Davidia, ook wel troostboom of zakdoekjesboom genoemd, zeldzaam in Nederland. Hans koos zelf zijn plek uit. Toevallig precies de plek die Joop in gedachten had gehad.
Na het overlijden maakte Joop van het graf een klein tuintje. De tufsteen van het bankje uit hun tuin werd rond de grafsteen gelegd, zodat daar de aangewaaide zaden konden ontkiemen. Prachtige varens waren het resultaat. Hij tuinierde er en kon er uitrusten in het gras na een fietstocht. Een heel prima plekje.
Maar na twaalf jaar begon de vraag te knagen: wie houdt dit bij als Joop er niet meer is? Ze hadden geen kinderen, de familie woonde ver weg. Wie zou dat tuintje onderhouden? Dan kan de natuur het beter verzorgen, dacht hij. Joop, al jaren lid van Natuurmonumenten, was bekend met natuurbegraven. Via Natuurmonumenten en de krant hoorde hij van Landgoed Mookerheide, vlak bij huis. Hij besloot Hans te laten herbegraven.
Wat hem in die keuze sterkte, was een overtuiging die hij al langer met zich meedroeg. Op hun reizen bezochten Joop en Hans altijd begraafplaatsen. In Oostenrijk, in Italië, ze zagen hoe begraven vaak een weerspiegeling is van status en prestatie. Grote marmeren monumenten, indrukwekkende grafstenen. Maar op een natuurbegraafplaats geldt dat niet. Iedereen heeft een houten schijf in de natuur. Wat je verdiend hebt, wat je gepresteerd hebt, hier telt het niet meer. Hier telt je mens-zijn, je verbondenheid met de aarde.
Het oude graf bij het Bartholomeuskerkje houdt Joop nog achttien jaar, de nog resterende jaren van het grafrecht, aan. Niet uit twijfel, maar als aandenken. De plek blijft bestaan, als herinnering. Maar Hans rust nu op Landgoed Mookerheide, terug naar de natuur waar hij altijd al thuis was.
