Eigenlijk begon het allemaal met mijn zoektocht naar een plek voor mezelf. Tijdens die zoektocht ontdekte ik dat je op natuurbegraafplaats Landgoed Christinalust ook de as van een dierbare een plek kunt geven. Die mogelijkheid kende ik nog niet.
Mijn beide ouders zijn al enige tijd geleden overleden en gecremeerd. Eerst stonden hun urnen bij het crematorium. Maar dat voelde na verloop van tijd niet meer goed. Ik heb ze meegenomen naar huis, in de hoop dat ik een plek zou vinden die beter bij hen past.
Een tijdje stonden ze gewoon bij mij thuis. Tot ik deze plek vond. En dat voelde meteen goed, hier komt alles samen.
Mijn ouders hebben elkaar ooit leren kennen op Landgoed ’t Stroot, pal naast Landgoed Christinalust. Allebei waren ze daar in dienst: mijn moeder als dienstmeisje, ze woonde intern op het landgoed. Mijn vader was in de kost bij de tuinman. Daar, tussen het groen en de bomen, begon hun verhaal.
Hoe mooi is het dat ze nu, zoveel jaren later, samen rusten op een landgoed dat zo dicht bij die plek ligt. Een plek die hen dierbaar was. En waar de natuur hen weer omarmt.
Ik ben eerst op de Open Dag geweest. Wat mij meteen opviel was de rust, de ruimte, en hoe goed alles werd uitgelegd. Daarna heb ik een afspraak gemaakt. Alles werd helder en transparant uitgelegd, er was ruimte voor vragen en ik voelde me op mijn gemak.
Het geeft veel rust, zo’n asnatuurgraf. Er is geen onderhoud, niemand hoeft zich verplicht te voelen om iets bij te houden. Dat geeft ook rust. En dat past precies bij mijn ouders: een plek in de natuur, waar alles op zijn eigen manier mag zijn.
