- Maashorst
- Mens
In mei 2017 bezochten Bert en Will Brink-Broeze Natuurbegraafplaats Maashorst. Als echte buitenmensen voelde de keuze voor een plek midden in de natuur, voor later, meteen vertrouwd en vanzelfsprekend.
Hoe het allemaal begon
In het begin van hun relatie studeerde Bert in Tilburg en zagen ze elkaar maar eens per maand. Later toen ze een flatje wilden gaan bewonen maar dat aan hun neus voorbij leek te gaan omdat ze niet getrouwd waren, regelde Will in drie weken tijd een bruiloft. Haar zijden trouwjurk maakte ze zelf. Elk jaar, op haar trouwdag, trok ze de jurk nog eens aan.
Moederliefde als een hand in de rug
Will was een oplossingsgerichte vrouw. Ze leefde voor haar gezin en stopte met werken bij de geboorte van het eerste kind. Ze nam de zorg voor het kleintje op zich. Cijferde zichzelf weg en genoot 100% van het moederschap. Will hield niet van franjes. Deed de dingen graag op haar eigen manier. Haar naam, een verbastering van Wilhelmina, betekent niet voor niets ‘onverzettelijke’. Zoon Michiel beschrijft haar als uitermate liefdevol. Dit uitte zich door de grote betrokkenheid die ze toonde in de interesses van haar zonen. Ze liet hen zelf uitzoeken wat bij hen paste. Of dat nu proeflessen gitaar betrof of samen op de fiets naar Wageningen op kamerjacht. Heavy metal en hardrock waren niet haar muziekgenre, maar een kaartje regelen voor Michiel, zodat hij Metallica live in de Brabanthallen kon zien, deed ze wel. De grootsheid van de moederliefde die Michiel voelt, is niet met woorden te beschrijven. In zijn dagelijks leven voelt hij haar achter zijn schouders.
Rust boven de Poolcirkel
Will hield van de natuur. Ze heeft dit samen met Bert voorgeleefd voor de kinderen. Vroeger gingen ze jaarlijks naar Vlieland. Het bos, de duinen, het strand. Meer had het jonge gezin niet nodig om zich vrij te voelen. Lekker je eigen gang gaan. Later, toen de jongens uit huis waren, maakten ze vakanties naar Scandinavië en dompelden ze zich boven de Poolcirkel onder in rust en stilte. Bert: ‘Het gevoel dat de natuur zich over je heen rolt, zorgt ervoor dat het besef van tijd verdwijnt.’
Een heideplek aan het Buizerdpad
Ze was een fervent vogelaar die altijd de juiste apparatuur bij zich had om te spotten. Het roodborstje was haar favoriet. Dit kleine vogeltje is niet alleen een juweeltje om te zien. Het staat ook symbool voor liefde, hoop en spiritualiteit. Het bracht haar geluk. Toen Will en Bert in mei 2017 plekken uitzochten op Maashorst, hoorde ze een roodborstje fluiten. Dat was haar teken. Hier moest het zijn. Een mooie open plek op een heideveld, met in het midden een jonge eik. Will en Bert bezochten de plek regelmatig door de jaren heen. Will voelde zich er heel tevreden en zei dan: ’Ik hoef hier even niet weg.’ Eenzelfde tijdloos gevoel als boven de Poolcirkel.
De keuze van oma
Wills’ positieve levenshouding heeft ervoor gezocht dat ze nog vele jaren van haar gezin kon genieten. Knutselen, verven, tenten bouwen of de kleinkinderen in het nieuw steken. Het gaf haar levensenergie. Na een logeerpartijtje van die jonge schatten sliep ze altijd heel ontspannen en goed. Kleindochter Renske weet niet beter dan dat oma ziek was. Dat was voor haar gewoon. ‘Het is verdrietig voor ons allemaal om haar te missen maar ik ben blij voor oma dat ze zelf kon kiezen.’ Will koos voor euthanasie toen haar zelfstandigheid te zeer beperkt werd. ‘De dood is nu heel erg normaal geworden. Opa heeft hier ook zijn plek, en papa heeft zijn eigen grafsteen al thuis.’
Spiritualiteit
Bert weet dat er meer is dan lichaam en geest. Het is de ziel die hier blijft. Dat is de bron, het levenslicht. Het nestelt zich in alles om hem heen. Will is overal. Ze leefde heel bewust en met een grote mate van acceptatie. Die vond ze twee maanden voor haar overlijden toen ze besloot dat dit leven niet langer draagbaar was. Ze trok de lijn en legde de strijd neer. En Bert liet haar gaan: ‘Liefie, jij hebt de regie.’ Will nam afscheid van iedereen die haar dierbaar was en vond de rust om het leven los te laten. Ze verruilde het aardse leven voor de eeuwige liefde. Zo maakte ze het makkelijker voor haar dierbaren. Haar uitvaart was zeer persoonlijk. Ze werd liefdevol in de aarde neergelegd. Op haar laatste dag droeg ze opnieuw haar trouwjurk. Niet als bruid, maar als vrouw die trouw bleef aan zichzelf.
