Natuurbegraafplaats Maashorst 10 jaar onderweg

‘Hier zou ik wel willen gaan wonen’. Dat is wat pa zegt als we hem op Vaderdag 2016 de boskamer inrijden in zijn rolstoel. Terwijl wij plaatsnemen op het bankje, neemt hij de omgeving in zich op. Pa geniet hier van zijn pilsje. Op dat moment weten we nog niet dat we negen dagen later, precies op deze plek, zijn lichaam laten afdalen naar de eeuwigheid.

Onderweg naar huis is pa stiller dan normaal, het bezoek aan de natuurbegraafplaats heeft hem zichtbaar goed gedaan, hij heeft weer een doel voor ogen, een laatste plan: rust vinden in die prachtige natuur. Drie dagen na het bezoek aan de Maashorst sluit hij zijn ogen en hoeft hij niet langer zijn grote liefde te missen. Zij overleed negen weken eerder. Na vijfenzestig jaar het leven met elkaar te hebben gedeeld, vinden zij hier samen hun rust, de as van ma dichtbij het lichaam van pa.

Het afscheid is in meerdere opzichten bijzonder, veel aanwezigen spreken er nog regelmatig over. Destijds was de hoeve nog in aanbouw en om toch enige beschutting te verkrijgen, werd er een tarp opgezet bij de grote boom nabij de hoeve. Onder de tarp hing een aantal van pa’s mooiste schilderijen en gedichten. Het gaf ons allemaal de kans om nog eens goed in ons op te nemen wie we hadden verloren. En pa, die stond in het midden. Pas als de aanwezigen hun laatste drankje hebben genuttigd, rijden wij pa en ma naar hun laatste rustplaats, vlakbij het bankje in de boskamer.

“Voor altijd samen, één met de natuur”. Terwijl die mooie tekst op het gedenkteken vervaagt, ontwikkelt de natuur zich. De kaalheid van het begin maakt plaats voor volwassen natuur met grote diversiteit aan inheemse soorten die opkomen en weer afsterven met de seizoenen.

Troostrijk. Dat is het juiste woord voor ons als nabestaanden. In de lente komt de natuur weer tot leven, ja ook op een begraafplaats! Loofbomen en struiken tonen hun lentetooi. In de zomer kijken we uit naar de bloeiende heide, in de herfst naar het prachtige kleurenspel van de afstervende bladeren en in de winter naar het rijp op de takken.

Inmiddels hebben meerdere familieleden in dezelfde boskamer hun plek gereserveerd, in de buurt van onze ouders. Waar de één de voorkeur heeft voor een plek in het open veld of bij het water, lijkt in onze familie de voorkeur uit te gaan naar de beschutting en de veiligheid van het bos. Het is natuurlijk niet zo dat we er naar uitkijken, maar als het dan ooit tóch zover is, dan komen we ‘thuis’ in een vertrouwde omgeving. Dicht bij onze naasten. Voor altijd samen.

Kinderen van Piet en Cato