Gitaarmuziek, persoonlijke toespraken, poffertjes – “die maakte hij altijd voor de kleinkinderen” – en een proostmoment. De uitvaart van Joop in maart 2025 was warm en persoonlijk. Vrij ook. Rond het natuurgraf speelden zijn kleinkinderen met zand. De zes jongsten reden samen terug naar de ceremonieruimte op de loopkoets, waarmee opa even daarvoor naar zijn laatste rustplaats was gebracht.
“Onze drie kinderen hadden nog geen verlies meegemaakt. We wisten niet zo goed hoe dat allemaal zou gaan. We dachten, we zien het wel. Ze geven zelf wel aan waar ze behoefte aan hebben”, vertelt Tine.
Dat gebeurde ook. Tines middelste zoon en zijn nichtje wilden tijdens het afscheid in de ceremonieruimte even naar buiten om te spelen. “Het was een mooie dag, de deuren stonden open. Buiten konden ze even wat energie kwijt.”
Dezelfde zoon wilde na de dienst niet mee naar de begrafenis buiten. “Dat vond hij eng. Dus is hij bij de ceremonieruimte gebleven.”
Een aantal kleinkinderen die wel meegingen, speelden rondom het natuurgraf ontspannen met zand. “Dat maakte het minder beladen. Op de terugweg..hup…gingen de kinderen samen op de loopkoets. Er zit natuurlijk toch een zwaarte aan zo’n dag, dat weten de kinderen ook. Maar door de sfeer die hier hangt en die we aan de dienst hebben gegeven, was er ook lucht.”
Lief, betrokken, dol op zijn kinderen en kleinkinderen. Een harde werker. Begaan met andere mensen. Integer. Staand aan zijn natuurgraf op Natuurbegraafplaats Huis ter Heide, omschrijft Tine ruim een jaar na zijn overlijden vol liefde haar vader. “Hij was echt een natuurmens. Dol op wandelen en fietsen met mijn moeder. En op vogeltjes.”
Even glimlacht ze: “Vogels hoor je hier volop.”
Liefde voor de natuur was een van de redenen dat Tines ouders in 2023 een natuurgraf vastlegden. Voor ooit, was het idee. Beiden waren niet ziek. “Het paste heel erg bij hen, maar was ook pragmatisch. Zo van: als je hier begraven wordt, hoeft niemand je graf te onderhouden. Het is geen last – tussen haakjes – die je je kinderen oplegt.”
Veel eerder dan verwacht moest vader Joop er worden begraven. “Op 23 maart vorig jaar ging hij wielrennen, dat deed hij heel veel. Er was een grote groep van 50 motorrijders. Wat er precies gebeurd is, weten we niet. Eentje is frontaal op hem geklapt. Mijn vader was op slag dood.”
Tine had net het kinderfeestje van een van haar zoons gevierd, toen haar moeder belde. “Het kwam totaal onverwacht. Een slechte droom.”
Het raakt haar weer als ze aan dat moment terugdenkt. Toch kijkt ze, ondanks het enorme, plotselinge verdriet, met een goed gevoel terug op de dag van haar vaders uitvaart. “De omgeving hier draagt daar heel erg aan bij, straalt rust uit. Daarnaast…de manier waarop we afscheid hebben genomen, het was zoals mijn vader was. Het klopte helemaal. Dan is het een soort eerbetoon. Als hij mee had kunnen kijken, was hij er echt tevreden over geweest.”
Hoe het nu met haar gaat? Er zijn ups en downs, vertelt Tine. Natuurlijk zijn er nog slechte momenten. “Maar wanneer ik naar mezelf kijk, met een gezin en een drukke baan…. Het leven trekt weer. Soms moet je rouw toestaan. Op vakantie bijvoorbeeld, als we even samen buiten zitten. Dan is het er. En soms komt het ook stomweg niet uit. Je kunt niet alleen maar verdrietig zijn. Dat hoeft ook niet.”
Tine woont niet in Brabant. Het natuurgraf van haar vader bezoekt ze daarom niet wekelijks: “Als ik hier kom, hoef ik hier ook geen uren te zijn. Gewoon even een wandeling maken hier en alles laten bezinken. Het is een rustgevende, maar ook een heel mooie plek. Dus ook al kom ik niet vaak, het is fijn om hier te zijn.”
Hoe dat voor haar kinderen is? “Die vinden het ook prima om hier te komen. Soms een beetje saai, net zoals wanneer we gewoon in de natuur gaan wandelen.” Ze lacht erbij. Ook dát mag er zijn.
