Eerder dit jaar koos Coralie den Adel haar natuurgraf voor ooit uit op Natuurbegraafplaats Huis ter Heide. Ze deed dit in een ‘kroonjaar’, een aantal maanden na haar vijftigste verjaardag. In het voortraject bezocht ze de natuurbegraafplaats met verschillende vrienden: “Ik wilde ze meenemen in mijn proces en laten kennismaken met het mooie verhaal van hier.”
Hoe zou jij afscheid willen nemen van het leven? Over die vraag ging Coralie – concreter dan voorheen – nadenken na het lezen van een prikkelende Instagram-oproep van een bevriende celebrante (ritueelbegeleider) in opleiding. Die zocht iemand om een persoonlijk en creatief uitvaartritueel voor te ontwerpen.
Coralie was in die periode door haar masteropleiding Kunsteducatie nadrukkelijk bezig met betekenisgeving en hoe je bewust vorm kunt geven aan belangrijke momenten in het leven. Zelf stond ze bovendien vlak voor zo’n mijlpaal, haar vijftigste verjaardag. “Wat mooi eigenlijk, om nadenken over mijn eigen afscheid te koppelen aan mijn vijftigjarige bestaan, dacht ik toen.”
Ze reageerde op de oproep. Na meerdere gesprekken en brainstormsessies ontstond een concreet idee. “Ik zou het heel tof vinden als de genodigden op de dag van mijn uitvaart eerst gaan wandelen. En dat ze dan op een afgesproken tijdstip ineens van alle kanten bij mijn graf komen aangelopen. Ik zie dat al voor me.”
Inmiddels weet ze ook wáár dit ritueel plaats moet gaan vinden. Tijdens de brainstormsessies kwam natuurbegraven ter sprake en ze besloot zich daar direct verder in te verdiepen. Omdat ze er toch al mee begonnen was, maar ook omdat oud worden voor haar niet per se vanzelfsprekend is. “Mijn vader overleed toen hij 59 was. Voor hetzelfde geld haal ik een volgend kroonjaar ook niet. Dat zou zomaar kunnen.”
Coralie heeft geen kinderen en geen broers of zussen. Haar moeder is op leeftijd. “Ik heb wel goede vrienden, maar hopelijk zijn zij – en ik – tegen de tijd dat ik begraven word oud. Ik wil mijn afscheid daarom grotendeels zelf al regelen, zodat ik er straks niemand mee belast.”
Glimlachend voegt ze toe: “Ik ben iemand die heel goed weet hoe ik het voor mezelf wil. Het lijkt me dus sowieso een slecht idee om de invulling van mijn begrafenis aan anderen over te laten.”
Ze schreef zich in voor een oriënterende rondleiding op Natuurbegraafplaats Huis ter Heide. “Het concept sprak me direct aan. De eeuwige grafrechten….dat je nooit geruimd wordt, maar opgenomen door natuur. Dat iedereen hetzelfde gedenkteken heeft en onderhoud niet nodig is. En dat er hier ook gewoon mensen wandelen, de hond uitlaten of hardlopen.”
Na die eerste kennismaking nam ze beurtelings een aantal goede vrienden mee naar de natuurbegraafplaats. “Ik stuurde ze een cryptische uitnodiging met daarop: Ik wil met jou terugblikken op onze vriendschap én vooruitkijken naar de toekomst. Ik zei niet wat we precies gingen doen.”
Dat leverde haar naar eigen zeggen de nodige ‘voorpret’ op. “Moet je me iets vertellen, vroegen ze dan, als ze uiteindelijk ontdekten waar we terecht waren gekomen. Dan vertelde ik ze over de weg die ik aan het bewandelen was en over mijn wens voor later.”
De meeste reacties waren heel positief. “Sommige vrienden zeiden ook: Ik heb daar nog nooit zo over nagedacht of over gepraat. Waardoor voor hen misschien een opening is ontstaan dat nu wél te gaan doen.”
Beschutte plek
De wandelingen zorgden ervoor dat Coralie Natuurbegraafplaats Huis ter Heide al tijdens alle seizoenen meemaakte. “Heel tof om te zien hoe de natuur hier steeds verandert. Dit keer ben ik verrast door de varens die ineens overal zijn. In de herfst waren er enorme paddenstoelen, zo groot als mijn voet. In de winter lag er sneeuw en ijs en was het glibber-de-glibber. Vandaag is het juist heel warm.”
Haar natuurgraf koos ze uit in het voorjaar, in de stromende regen. “Het vastleggen van een specifieke plek was de laatste stap die nog gezet moest worden. Ik heb gekozen voor een tijdelijke open plek in het bos, die later weer dichtgroeit. Beschut. Dat voelt goed.”
De akte is inmiddels ondertekend, het proces op de natuurbegraafplaats daarmee voltooid. Een proces dat niet emotioneel beladen voelde, maar wel heel bewust werd doorlopen. “Het geeft me controle over wat ik later graag wil. Nu wil ik mijn wensen nog laten vastleggen bij een uitvaartondernemer.”
Lachend besluit Coralie: “Jammer eigenlijk dat dit dan daarna achter de rug is.”
