Altijd weet hij haar blij te maken, vertelt ze glunderend. Hij op zijn beurt, leerde van haar positief te blijven en bewondert haar kracht. De liefdevolle band tussen moeder Anita (53) en zoon Anthony (29) valt op zodra je ze samen ziet. Onlangs zochten ze voor Anita – die lijdt aan een ongeneeslijke spierziekte – op natuurbegraafplaats Huis ter heide een urnennatuurgraf uit. Samen.
“Heel serieus.” Zo omschrijft Anita haar lichamelijke toestand. Ze heeft de ziekte limb-girdle spierdystrofie. Die progressieve aandoening heeft er niet alleen voor gezorgd dat ze niet meer kan lopen, maar ook dat ze steeds moeilijker zelf kan ademhalen. “Ik heb inmiddels bijna altijd een zuurstofslangetje in mijn neus. “De volgende stap is permanente beademing via een slang in mijn keel. En dus ook niet meer zelf kunnen eten.”
Zo lang het kan, willen moeder en zoon samen blijven genieten van wat het leven te beiden heeft. Met elkaar, met de vader van Anthony met wie Anita al veertig jaar samen is, met andere lieve mensen om hen heen. Anita: “Anthony heeft een vriendin, een huis, een hond. Ik ben heel trots op hem. Ik wil natuurlijk het liefst nog langer bij hem blijven, zien hoe het hem vergaat. Maar ik weet ook: hij doet het super goed en dat zal zo blijven.”
Dat is een geruststellende gedachte, want er komt een moment dat de kwaliteit van leven voor Anita niet meer genoeg is. Anthony: “Er zal door mama’s ziekte altijd achteruitgang zijn. Dat stopt een keer.”
Dat moment komt dichterbij en daarom ging Anita een aantal maanden geleden, op een wintermiddag, samen met zoon Anthony op zoek naar een natuurgraf waar na haar crematie haar as begraven zal worden. Ook de urn van haar man zal er ooit begraven worden.
Een tijdelijke open plek in het bos op natuurbegraafplaats Huis ter Heide voelde meteen goed. “Het was koud buiten, maar de zon scheen op de grond. In de zomer is het er straks groen en hoor je de vogels. Er worden op die plek nieuwe bomen geplant, werd mij verteld. Daar mag ik dan mee verder groeien. Dat is mooi, vind je niet?” Anita kijkt Anthony aan.
Ja, dat vindt hij ook. “Ik had nooit van natuurbegraven gehoord en had het enger verwacht. Die angst verdween meteen toen we hier waren. Door de natuur, door de sfeer in het witte jachthuis… Het is hier rustgevend en fijn. Dat maakt het makkelijker om te accepteren dat deze stap gezet moest worden.”
Anita noemt het samen kiezen van haar eeuwige rustplaats in de natuur een ‘mooi pad om samen te bewandelen’.
Hij: “Ik ben dankbaar dat we tijd hebben gehad dit samen zo te doen. Ik kan straks jouw wens naleven. Ik ben blij dat je een plek gevonden hebt waar je jezelf fijn bij voelt.”
Zij: “En waar ik rust vind. Ik heb er vrede mee.”
