Heidepol

Een wandeling op Heidepol

30 augustus 2018

“Eerst een kopje koffie? Kom lekker zitten.” Esther geeft Corry een warm welkom. Niet alleen met de warme, geurende koffie maar ook vooral met haar hartelijkheid. “Ik begeleid hier de informatiegesprekken; soms momenten van groot verdriet. Maar ik heb ook zulke mooie gesprekken met mensen die een plek komen uitzoeken. Lieve, interessante mensen die midden in het leven staan.”

Midden in het leven

Ook Corry staat nog midden in het leven. Samen met haar man, vrienden en familie geniet ze veel van uitstapjes, vakanties, haar wandelclubje, haar kinderen en kleinkinderen. Haar vader werd ruim 90, haar moeder is 97 en nog ‘goed bij de pinken’. Dus doodgaan? Dat doet Corry natuurlijk nog lang niet. Maar toch… áls het zover is, wil ze haar laatste rustplek vinden op een natuurbegraafplaats, dat weet ze al wel. Omdat ze niet ‘in een rijtje wil liggen’ op een ‘standaard’ begraafplaats.
En omdat ze het een mooie en geruststellende gedachte vindt dat een natuurbegraafplek voor altijd is. “Dan hoeven mijn dochters nooit na te denken over verlenging van grafrechten of het bijhouden van mijn graf.” Corry vindt de Veluwe ‘misschien wel de mooiste regio van Nederland’ en een van haar dochters woont hier niet ver vandaan. En dus is deze natuurbegraafplaats een mogelijke optie. Bij de koffie vertelt Esther. Over de kosten van een plek op Heidepol, over de mogelijkheden, over hoe ze hier laatste rustplekken bieden én de natuur een stukje mooier maken. Als het een beetje minder lijkt te regenen, gaan ze samen naar buiten voor een wandeling over Heidepol.

Onder de paraplu

Vanuit het informatiecentrum is het niet ver naar de ontvangstruimte. Daar pikken de twee even een paraplu op. Het druppelt nog steeds. Buiten lopen ze al snel langs de eerste plekken waar mensen hun laatste rustplaats vonden. Niets wijst er overduidelijk op; alleen een houten boomschijf met een naam, data en soms een spreuk markeert de plekken. Hier en daar liggen bloemen bij de boomschijf. Een veldboeket, losse tulpen of rozen. Troostend. Liefdevol neergelegd voor een dierbare. “De meeste mensen die hier voor het eerst komen, lopen de eerste plekken zo voorbij”, vertelt Esther. “Als je niet weet dat hier mensen begraven liggen, zie je het niet. Heidepol is vooral een natuurgebied waarin mensen wandelen, fietsen, tot rust komen.” Ook Corry valt het op dat het hier zo mooi is. Met de regen zacht tikkend op haar groene paraplu wandelt ze over de paden, door de prachtig oude beukenlaan en door de stukken bos die Heidepol rijk is. Soms in gedachten, soms aandachtig luisterend naar Esther’s uitleg. “Het is mooi dat alle plekken op dezelfde manier gemarkeerd zijn”, vindt ze. “Geen grote stenen, glimmende beeldjes of lantaarntjes. Heel rustig.” Esther sluit zich daar helemaal bij aan: “Hier zie je geen verschil in rang of stand. Hier liggen allerlei mensen samen. Ieder hun eigen leven, ieder hun eigen plek, en niets dat afleid van het beleven van de natuur.”

Druppels op tulpenblaadjes

In het bos staan Esther en Corry even stil bij een plek die baadt in bloemen. Hier was nog niet zo lang geleden een begrafenis. Druppels vallen op tulpenblaadjes. Even zijn ze stil. Verderop pikt een vogel met zijn snavel takjes van de bodem. En vlakbij klinken zachte stemmen van een voorbijwandelend stel. “Dat mag hier gewoon”, vertelt Esther. “Vroeger, toen ik als kind op een begraafplaats kwam, had ik altijd het gevoel dat ik mijn adem moest inhouden. Stil zijn, niet praten. Hier heb ik juist het gevoel dat ik lucht krijg. Kinderen mogen hier dennenappels zoeken of lekker even rennen in de natuur. Nabestaanden zitten op mooie dagen in het zonnetje bij de plek van hun dierbare. Dat is toch heerlijk.”

Twee berken

Het rondje is gemaakt. Ze zijn weer terug bij het informatiecentrum. Met een frisse neus, een natte paraplu en een hoop informatie rijker. Een boel duidelijkheid, ook. “Ik zou het liefst in het bos willen liggen”, weet Corry nu. “Lekker beschut. Niet in het open veld, dat is me veel te winderig. Ik houd helemaal niet van wind. Nee, leg mij maar fijn bij een mooie boom, een dennenboom of een berk bijvoorbeeld. Daar, een stukje terug, zag ik twee berken die naar elkaar toe groeien. Heel mooi. Leg me daar maar neer.” Alleen een houten boomschijf markeert de plekken, “Een mooie en geruststellende gedachte dat een natuurbegraaf-plek voor altijd is.”

Dit is een artikel uit het nieuwe magazine van Natuurbegraven Nederland. Wil je nog meer interessante artikelen lezen vraag nu het magazine aan.