Een persoonlijk verhaal

Tineke Dankbaar – Peeters (70)

“Mijn man Ben overleed eind 2016 door een ongelukkige val met zijn fiets. Hij wilde graag op natuurbegraafplaats Maashorst begraven worden. Het voelde meteen goed: Ben was een natuurliefhebber, en het paste bij hem om op deze manier begraven te worden. We zijn daarbij fantastisch begeleid door de medewerkers van de natuurbegraafplaats. Zelf heb ik besloten dat ik later in een urn bij hem kom te liggen. Het geeft rust dat ik het nu al goed geregeld heb.”

Win (79) en Marieke (76) de Niet

Wim de Niet en zijn vrouw Marieke staan vol in het leven, maar realiseren zich ook dat het ineens voorbij kan zijn. Ze reserveerden alvast een mooi plekje op Maashorst.

Wim: “We lazen een artikel over natuurbegraven in de krant, en toen dachten we: ‘Hé, dit is wat voor ons.’ Wij zijn natuurmensen, wonen buitenaf en houden van rust. Het idee om begraven te worden in zo’n prachtig gebied sprak ons meteen aan, dus we zijn samen een paar keer gaan kijken op natuurbegraafplaats Maashorst. Het was een erg leuke ervaring; we hebben veel gelachen onderweg. Onze keuze is gevallen op twee mooie plekken naast elkaar op het heideveld.”

Marieke: “Ik hou van de energie op Maashorst. Toen we terug naar huis reden, voelde ik me zó opgelucht. Ik had echt zoiets van: ‘Nou, dát is geregeld!’ We hebben onze zonen meegenomen naar de natuurbegraafplaats en ze ons plekje laten zien. Ze vonden het erg bijzonder.’”

Wim: “We beginnen langzaam wat krakkemikkig te worden. Dat zet je aan het denken. Dertig jaar geleden werd er bijna niet over de dood gesproken. Tegenwoordig praten ouderen er veel meer over. Verschillende kennissen raakten enthousiast toen we hen over natuurbegraven vertelden en hebben inmiddels ook een plekje gereserveerd. Dat is toch geweldig?”